Berichten door Anemoon
Thuisquarantaine 1
Thuisquarantaine. Na vier dagen hoest ik nog steeds, ik heb een verstopte neus en ben moe. Geen koorts. Waarschijnlijk een hardnekkige gewone verkoudheid waar ik normaalgesproken mee gewerkt zou hebben, maar omdat ik Brabander ben betekent dat thuisblijven. En al zou ik opknappen: mijn agenda veegt zich steeds schoner. Onze repetitiezaal is gesloten. Voorstellingen die…
Lees meerCarnaval 2020
De gelukkigste plek op aarde tijdens de carnaval is terug van weggeweest. Oh Ohlala in café de Bommel, van ‘Je veux l’amour’ via ‘Dancing queen’ naar ‘Rij maar door het poortje heen’, in elkaar verzonken eindigend bij ‘Non je regrette rien’. We zijn er weer en nog. Onze armen als verlengde van ons hart om…
Lees meerHondje
Ik was in mijn zelfgehuurde huisje op Corsica, op de camping waar mensen met zoveel weemoed en verlangen over hadden verteld. De glazen schuifdeur was open, de zon viel binnen. Een hondje lag in mijn woonkamer en vond dat gewoon. Ik wist niets van honden. Dit is wat ik wilde: tien dagen alleen op dit onbekende eiland,…
Lees meerOud en Nieuw in Centraal Wonen
Het was, denk ik, de 15e keer dat ik oud en nieuw vierde in Centraal Wonen de Lismortel, door mij ook wel eens spottend ‘een studentenhuis voor volwassenen’ genoemd, of wat minder mild: ‘de Kleine Beek’ (zusje van de vlakbij gelegen GGZ-instelling de Grote Beek). Een avond en nacht in de OR: de Ontmoetings Ruimte,…
Lees meer2020
2019 rook naar augurken en nasi met saté en zoetzuur uit een goedbedoelde keuken van matige kwaliteit. Een jaar dat me neersloeg, verstikte, wanhoopte, bevrijdde, polijstte en verzachtte. 2020 verwelkom ik vriendelijk, nieuwsgierig en voorzichtig aftastend, als een onbekende gast, met onbekende verhalen en koffers met onbekende inhoud. Als een naderende lente, die haast onmerkbaar…
Lees meerNoël a Paris
Meegenomen door mijn Frans-Italiaanse schoonmoedertje en mijn Franse stiefschoonvadernaar Montmartre, vanuit Chelles, de Parijse voorstad van hun winterhuisje, dat ik alleen zie met kerst. Vorig jaar al wilden ze ons het Musée de Montmartre laten zien, en de wijk waar ze wel een appartementje met dakterras tegenover de enig overgebleven wijngaard van Parijs hadden willen hebben, al is de…
Lees meerWillem
Vandaag sliep Willem in, de poes van mijn buurvrouw in Centraal Wonen, die een groot deel van zijn leven bij ons doorbracht, de ultieme Centraal Woner. Als pleegbroer van onze kat Toto en als cadeautjeskat voor ons. Als ik ’s avonds met de auto thuis kwam zaten Toto en Willem op het pleintje op me te wachten om mee naar binnen te gaan: mijn…
Lees meerAscou 4
Rouw Ik had pijn aan mijn zintuigen. Mijn handen, neus en mond, mijn ogen deden zeer van het missen. Iedere minuut was rauw en leeg en had het lang genoeg geduurd. We hadden het goed gedaan, dit afscheid. Het toneelstuk mocht voorbij zijn. Ascou mocht weer binnen komen lopen, een kopje geven, zich gelaten laten…
Lees meerAscou 3
In de vroege ochtend, voordat mijn kinderen, uitgeslapen na een nacht stappen, van hun vader naar mij gefietst kwamen en vóór de buurjongen de achterdeur zou opengooien en onze tuin in zou lopen voor een praatje begroeven we Ascou. Het mooiste en meest tamme poesje dat ik ooit heb gehad en Régis’ enige katje. Ik vroeg…
Lees meerSaeed
Afgelopen zaterdag waren we uitgenodigd door Saeed Siyad, die op een wonderlijke manier op mijn pad kwam, zelf zegt hij dat Allah daar de hand in had. Tot zijn achtste leefde hij als nomade in Somalië. Toen vloog zijn hem tot dan toe onbekende vader hem met tot dan toe onbekende familie naar Duitsland, van…
Lees meer