Verhalen
Oud en Nieuw in Centraal Wonen
Het was, denk ik, de 15e keer dat ik oud en nieuw vierde in Centraal Wonen de Lismortel, door mij ook wel eens spottend ‘een studentenhuis voor volwassenen’ genoemd, of wat minder mild: ‘de Kleine Beek’ (zusje van de vlakbij gelegen GGZ-instelling de Grote Beek). Een avond en nacht in de OR: de Ontmoetings Ruimte,…
Lees meerNoël a Paris
Meegenomen door mijn Frans-Italiaanse schoonmoedertje en mijn Franse stiefschoonvadernaar Montmartre, vanuit Chelles, de Parijse voorstad van hun winterhuisje, dat ik alleen zie met kerst. Vorig jaar al wilden ze ons het Musée de Montmartre laten zien, en de wijk waar ze wel een appartementje met dakterras tegenover de enig overgebleven wijngaard van Parijs hadden willen hebben, al is de…
Lees meerWillem
Vandaag sliep Willem in, de poes van mijn buurvrouw in Centraal Wonen, die een groot deel van zijn leven bij ons doorbracht, de ultieme Centraal Woner. Als pleegbroer van onze kat Toto en als cadeautjeskat voor ons. Als ik ’s avonds met de auto thuis kwam zaten Toto en Willem op het pleintje op me te wachten om mee naar binnen te gaan: mijn…
Lees meerAscou 4
Rouw Ik had pijn aan mijn zintuigen. Mijn handen, neus en mond, mijn ogen deden zeer van het missen. Iedere minuut was rauw en leeg en had het lang genoeg geduurd. We hadden het goed gedaan, dit afscheid. Het toneelstuk mocht voorbij zijn. Ascou mocht weer binnen komen lopen, een kopje geven, zich gelaten laten…
Lees meerAscou 3
In de vroege ochtend, voordat mijn kinderen, uitgeslapen na een nacht stappen, van hun vader naar mij gefietst kwamen en vóór de buurjongen de achterdeur zou opengooien en onze tuin in zou lopen voor een praatje begroeven we Ascou. Het mooiste en meest tamme poesje dat ik ooit heb gehad en Régis’ enige katje. Ik vroeg…
Lees meerSaeed
Afgelopen zaterdag waren we uitgenodigd door Saeed Siyad, die op een wonderlijke manier op mijn pad kwam, zelf zegt hij dat Allah daar de hand in had. Tot zijn achtste leefde hij als nomade in Somalië. Toen vloog zijn hem tot dan toe onbekende vader hem met tot dan toe onbekende familie naar Duitsland, van…
Lees meerAscou 2
Het spijt me verschrikkelijk dit te moeten schrijven. Ascou, ons kleine Franse poesje, is dood. Aangereden door een auto achter de Jumbo. We zijn ontzettend verdrietig. Straks begraven we hem in mijn tuin en beplanten zijn grafje met bloeiende vergeet-mij-nietjes. Hoe moet je loslaten als je niet wilt loslaten? Ascou, Scoutje, Assepoes de Plassepoes, Wortel,…
Lees meerIftar
Daags na Willem-Alexander beleefden ook wij onze eerste Iftar, het na zonsondergang verbreken van het vasten tijdens de Ramadan. Mijn lief, mijn dochter en ik deden dat bij de stichting Ik Wil in de prachtige voormalige kerk aan de Philomenastraat. Samen met zo’n tweehonderd anderen worden we in deze sacrale ruimte warm welkom geheten en uitgenodigd…
Lees meerRapen 1
Voor mij liep een vrouw met hond, in haar hand een plastic zak met water en iets oranje-achtigs. Ze bukte zich naar de rivier. Ik moest denken aan mijn oud-buurvrouw, die in een psychose eens alle goudvissen van de dierenwinkel in de wijk kocht en ze vrij liet in de beek. Binnen een paar uur…
Lees meerVerkiezingen
“Hoe gaat het met de opkomst?”, vroeg ik aan de mensen van het stembureau, die er streng op toe zagen dat moeders hun kinderen niet mee het stemhokje in namen. “Af en toe alsof er een buslading binnenkomt”, antwoordde de al wat langer gepensioneerde meneer die me mijn stembiljetten aanreikte. Voor mijn zoon kon ik…
Lees meer