Verhalen
Er was eens een man die ziende blind was
Er was eens een man die ziende blind was. Hij keek wel, maar hij zag niets. Hij wist dat zelf niet. Toen hij ’s ochtends wakker werd en de trap af wilde lopen naar de wc, verstapte hij zich en viel naar beneden. Hij brak daarbij zijn rug. Nadat hij grotendeels naast de pot geplast had, trok hij kleren aan die niet bij elkaar pasten, z’n blouse zat…
Lees meerOorbel
Een jaar of tien geleden kreeg ik van een genereuze Franse geliefde een verrassing met kerst: de postbode bracht een doos vol cadeautjes voor mijn kinderen, champagne, chocola, lingerie, een vliegticket en gouden oorbelletjes met slijpsel van diamant. Hoewel de liefde in vriendschap veranderde en wij beiden een ander lief vonden, droeg ik de oorbelletjes…
Lees meerVoetstappen
Maanden liep ik alleen het inmiddels vertrouwde rondje door het parkje achter mijn huis, dat was me ver genoeg. Maar vanmorgen, op deze zonovergoten dag, werd ik wakker met een groot verlangen naar het weidse landschap van mijn geliefde Strabrechtse hei. Vele voetstappen heb ik daar liggen. Ik deed vandaag waar ik al weken naar verlangde: met blote voeten door het…
Lees meerDodenherdenking in Hippolytushoef
Mijn lief, de Fransman, wou de doden herdenken, hij doet dat graag gezamenlijk, waar ik ze eerder zelf gedenk en niet alleen vandaag. Dit keer op Wieringen, het eilandje in Noord-Noord-Holland, waar hij antikraakt. We waren te laat voor de mis in de Hippolytuskerk, een roodbruin baksteenkerkje op een terp met oeroude scheefgezakte graven. Zelfs de torenspits…
Lees meerWe survived Mount Olympus
Weken lang stond ik op het punt de maanden geleden gekochte kaarten door te verkopen, omdat een vierentwintig uur durende voorstelling niet echt compatibel is met een burn-out. Maar steeds als ik op de website keek, op zoek naar het telefoonnummer om af te bellen, en ik de foto’s en teksten zag van deze internationaal…
Lees meerKots kots Koningsdag
“Kots kots Koningsdag”, gruwelde mijn moeder dit weekend al aan de telefoon, een nieuwe, creatieve opening van een vertrouwde tirade. Ze heeft een bloedhekel aan ons koningshuis. Iets met die achterlijke lui, teveel geld, belastingontduiking, steekpenningen, vakantievilla’s, junta, niet van deze tijd, ondemocratisch, trut, dikke koppen en veel bah- en bluhgeluiden. Sinds mijn zus en ik onze moeder,…
Lees meerVictor of de kinderen aan de macht
Toen ik 19 was speelde ik in Doetinchem met een groepje eigenzinnige jongeren onder regie van een net afgestudeerde theatermaker dit bizarre stuk dat ik nu zelf regisseer en herontdek. Ik had het geluk dat er in Doetinchem, de stad van mijn middelbare school, een theatertje zat, de Kleine Holte, waar prachtig (muziek)theater werd gemaakt…
Lees meerWandelen
Omdat ik burn-out ben moet ik van de Arbo-arts iedere dag wandelen. Minimaal een kwartier, opbouwen naar een uur. Het moet. Hij zei het heel erg streng. Want het maakt goede stofjes aan in mijn hersens. Het moet voor mijn herstel. Lang had ik geen tijd om te wandelen. In september begon het werkseizoen en trok ik de…
Lees meerBus
Aan het einde van een lange dag waarop veel goed kwam, rende ik met een opgelucht hart en een moe lichaam naar lijn 406, die klaarstond bij het busstation. Door de lichtenspiegelende voorruit zag ik de buschauffeur grote geruststellende rustig-aan-gebaren maken, ik minderde vaart, mimede ja rustig aan terug, bedankte hijgend, chekte in: geen saldo op mijn jeetje echt…
Lees meerVirgina Wolf
Vrijdagavond zag ik de fenomenaal gespeelde klassieker ‘Who’s afraid of Virginia Wolf’, in een regie van Johan Doesburg. Carine Crutzen en Warre Borgmans spelen het echtpaar Martha en George, die elkaar in een drankovergoten, psychotische nacht kapot proberen te maken, in een oorlog van psychologische spelletjes, waarin het jonge stel dat op bezoek is als munitie wordt gebruikt.…
Lees meer